همدردی مردم و مسیحیان کشورمان با زندانیان مسیحی
زندانیان مسیحی جزو زندانیان فراموش شده ای هستند که مورد حمایت هیچ گروه قدرتمندی قرارنگرفته اند. در این صورت ممکن است مورد ظلم و سوء استفاده قضائی قرار گیرند و به جرایمی بیش از حد انتظارو غیرمنصفانه محکوم می شوند.
مسئله برخورد جامعه مسیحیان ایران با زندانیان مسیحی، چه در زمان بازداشت و یا در طول دوران زندان و همینطور پس از آزادی، از موضوعات قابل توجه و با ارزش برای بررسی می باشد. "نسرین حسینی نیا" در وبلاگ خود که از وبلاگهای تارنمای "مرکز برای ایران دمکراتیک" می باشد به این موضوع پرداخته است.
نسرین حسینی نیا خود را در وبلاگش اینگونه معرفی می کند: « من نسرین حسینی نیا دانشجوی رشته الهیات مسیحی در تلاش هستم که صدای مظلومیت نوکیشان مسیحی در ایران را به گوش جهانیان برسانم.»
متن نوشته نسرین حسینی نیا در مورد لزوم توجه بیشتر مردم و به ویژه مسیحیان ایران به زندانیان مسیحی را با اندکی تصرف در زیر می خوانید:
آیا نباید جامعه مسیحیت در تحمل درد ورنج با یکدیگر سهیم باشند؟
همواره در کشورهای ناقض حقوق بشر تعدادی زندانی سیاسی و عقیدتی وجود دارد که بر خلاف اصول اجتماعی و معمولا به ناحق محکوم به تحمل مجازات هایی میشوند. در این قبیل موارد همواره کمپین ها و نهاد هایی در داخل و یا خارج از کشور صدای حق طلبی انها را به گوش جهانیان میرسانند و از مجامع بشری خواستار پیگیری و رسیدگی به شرایط انها میشوند. بدین ترتیب مشکلات و مسائل مختلف توسط گروها و نهاد های حامی آن شخص یا اشخاص پیگیری میشود.
حال چنانچه شخصی که در زندان است مورد حمایت گروهی نباشد و اخبار مربوط به وضعیت پرونده او به بیرون از زندان منتقل نشود چگونه میشود برای بهبود شرایط و احقاق حق او حرکتی مثبت انجام داد؟ در واقع مسئولیت رسیدگی به این قبیل امور باید بر عهده چه کسی باشد؟ معمولا همیشه همفکران و همراهان آن فرد هستند که مسئولیت بازتاب اخبار و مداخله در روند کار را به عهده میگیرند.
در این میان زندانیان مسیحی گمنام ، فراموش شدگانی هستند که از طرف نهاد خاصی مورد حمایت نیستند. نو کیشان مسیحی چه به عنوان یک عضو معمولی کلیسا و یا به عنوان کشیش کلیسا پس از بازداشت توسط نیروهای امنیتی از آنجا که پیشینه سیاسی نداشته اند و تنها گناه آنها شرکت در کلیساهای خانگی است جزو گمنام ترین زندانیان می باشند.
آنها عموما فعالیت سیاسی و اقدامی علیه امنیت نظام انجام نداده اند و تنها خواسته آنها این است که در صلح و آرامش به پرستش و حفظ ایمان خود بپردارند. هرچند اتهاماتی که برای آنها در نظر گرفته میشود سیاسی می باشد. جرمی که هرگز با عقاید آنها مطابقتی نداشته و نمی توان توجیهی برای آن پیدا کرد.
از آ نجا که سایر نوکیشان مسیحی در داخل و حتی و خارج از کشور فعالیت های سیاسی را جزو اعتقادات خود نمیداند و سعی در تبعیت از احکام اجتماعی و حکومتی دارند، بعد از بازداشت شخص یا گروهی از مسیحیان دیگر، با وجود اشتراک در تفکر و اهداف، مسئولیت انتشار وضعیت آنها را در حین بازداشت و در دوران محکومیت به عهده نمیگیرند.
بدین ترتیب آنها(زندانیان مسیحی) جزو زندانیان فراموش شده ای هستند که مورد حمایت هیچ گروه قدرتمندی قرارنگرفته اند. در این صورت ممکن است مورد ظلم و سوء استفاده قضائی قرار گیرند و به جرایمی بیش از حد انتظارو غیرمنصفانه محکوم می شوند.
مسئولیت مسیحیان در قبال هم کیشان زندانی خود در این شرایط چه می تواند باشد؟ مسئولیت آنها بی تفاوتی و همکاری در خفه کردن صدای مسیحیان در بند است !؟ اگر همدلی و محبت تواٌم با مسئولیت در جامعه مسیحیت نباشد، چگونه میتوان این مسئولیت را از دیگر گروه های دگر اندیش انتظار داشت که چندان تفاهم فکری با مسیحیان ندارند؟ آیا نباید جامعه مسیحیت در تحمل بار درد و رنج با یکدیگر سهیم باشند ، و با بی تفاوتی فضائی از درد و رنج تنهائی برای هم کیشان در بند خود هموار نسازند.
و ما این حکم را از او (خدا) یافته ایم که هر که خدا را محبت می کند ، باید برادر خود را نیز محبت کند. اول یوحنا 4:21
با تشکر از خوانندگان عزیز - نسرین حسینی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر